• АКТЕРЫ
• РЕЖИССЕРЫ
• ЧТОБЫ ПОМНИЛИ
• ДОБАВИТЬ АКТЕРА
• ТЕАТРЫ
 Адрес: ул. Ленина, 21, 224005 г. Брест. Телефон: (+375-162) 23-54-25 - касса Факс: (+375-162) 23-45-05 - приемная Директор и художественный руководитель:  Заслуженный деятель искусств РБ Александр Козак Сайт: http://www.bresttheatre.info/ РЕЖИССЕР:  Тимофей Ильевский АКТЕРЫ:  Татьяна Алексеева  Игорь Вепшковский  Виталий Воронкович  Вера Давыденко  Ирина Давыденко  Сергей Евдошенко  Николай Есин  Ольга Жук  Владимир Золотухин  Олег Киргинцев  Андрей Ковальчук  Тамара Левчук  Оксана Лойдова  Янина Малинчик  Иван Мацкевич  Людмила Мацкевич  Михаил Метлицкий  Ирина Пашечко  Константин Перепелица  Сергей Петкевич  Елена Сидорова  Евгений Тарасов  Богдан Хомик  Алексей Щербаков  Татьяна Юрик |
Государственное учреждение «Заслуженный коллектив Республики Беларусь «Брестский академический театр драмы имени Ленинского комсомола Беларуси» |
|
| • ИСТОРИЯ | • РЕЦЕНЗИИ И СТАТЬИ | |
Падзеі i дзеі музычнага чарадзея Надзея Бунцэвіч  Фото Анрэя Спрынчана. Калі многія дзеячы культуры едуць у Маскву, каб зрабіць творчую кар'еру, дык ён паехаў туды вучыцца. А потым вярнуўся ў родны Брэст - прафесійным кампазітарам. «Ёсць у цябе меладызм, - сказаў яму аднойчы старшыня Беларускага саюза кампазітараў, народны артыст СССР Ігар Лучанок, - а вось характару няма. Калі б ты быў Ханком - даўно б ужо ў Маскве жыў». Ён не стаў ні Ханком, ні «танкам», што пракладзе сабе дарогу ў любы бок, - застаўся самім сабой. I сёння яго імя - Васіль Кандрасюк - гучыць гімнам у гонар роднага краю. Дзея І. Гімн Васіль Кандрасюк сапраўды стаў аўтарам афіцыйнага... гімна Брэста: перамог у конкурсе, дзе ў яго было 35 сапернікаў. Напісаў ён і гімны Міжнароднага тэатральнага фестывалю «Белая Вежа», Брэсцкай дзіцячай музычнай школы № 1, дзе калісьці вучыўся. Яго «гімнічны» талент прызнаны за межамі Беларусі: у свой час менавіта яму замовілі гімн кінафестывалю «Амурская восень», што праходзіць у Благавешчанску. - Сябры мне нават мянушку далі - «гімнюк», - усміхаецца Васіль Васільевіч. - Ды й іншыя мае песні пачалі, жартуючы, «гімнамі» называць, нават калі яны зусім не адпавядаюць урачыстасці жанру. Тая ж песенька «Чароўны дзядзька Савушкін» стала літаральна хітом нашай дзятвы, без яе ніводнае свята не абыходзіцца. Асабіста ж я назваў бы гімнамі - менавіта паводле значнасці ў сваёй творчасці - тыя рэчы, што прысвечаны тэме вайны і Брэсцкай крэпасці. Маё пасляваеннае дзяцінства, можна сказаць, прайшло ў казематах: хлапчукамі мы лазілі па іх, гулялі ў вайну. Асэнсаванне ўсяго таго, што адбывалася тут, выявілася пазней у музыцы. Мусіць, сімвалічна, што першая песня Васіля Кандрасюка, напісаная ў сем гадоў, была пра Брэст. Зараз кампазітар працуе над сімфанічнай паэмай, прысве-чанай 65-годдзю вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. А за эпітафію «Героям Брэсцкай крэпасці» ён быў адзначаны спецыяльнай прэміяй Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Дзея II. Відачынства Прыхільнасць да тэатра закладзена ў ім дзесьці на генетычным узроўні. I тая акалічнасць, што ўжо чвэрць стагоддзя Васіль Кандрасюк загадвае музычнай часткай Брэсцкага абласнога тэатра драмы і музыкі, - цалкам заканамерны вынік усяго папярэдняга жыцця. Прынамсі, сам кампазітар прытрымліваецца менавіта такой думкі. - У нашым тэатры працавалі яшчэ мае бацькі: маці - рэквізітарам, бацька - манціроўшчыкам. Здаралася, ігралі ў масавых сцэнах. Таму я - у пэўным сэнсе «дзіця тэатра». У 4-5 гадоў ставіў хатнія спектаклі. Пазней займаўся ў драмгуртку, хадзіў у школу пры ТЮГу. А яшчэ спяваў у хоры хлопчыкаў, іграў на баяне. Калі вучыўся ў Маскоўскай кансерваторыі, літаральна прападаў у ГІТІСе: афармляў студэнцкія спектаклі, пазнаёміўся з Барысам Пакроўскім, нават збіраўся паступаць на оперную рэжысуру. Але ж і пра Брэст не забываўся: яшчэ студэнтам напісаў музыку да «Раскіданага гнязда» і мюзікл «Дзень цудоўных падманаў» («Дуэння»). Жанр мюзікла, мабыць, і стаў для мяне ажыццяўленнем спрадвечнай мары (паяднанне драмы і музыкі), пазначанай у назве нашага тэатра. Узнікла нават задумка зрабіць «рэміксы» некаторых былых спектакляў. Бо музыка там - зусім не толькі «з нагоды». Спектаклі сыходзяць, а музыка, да іх напісаная, застаецца, пачынае самастойнае жыццё. Між іншым, яшчэ і таму, што яе нараджэнню спрыяла супрацоўніцтва з таленавітымі рэжысёрамі, а потым яна была адухоўлена эмацыйным акцёрскім выкананнем. Мне ўвогуле шчасціла на сустрэчы з творчымі асобамі. Пяць спектакляў зрабіў з рэжысёрам Уладзімірам Караткевічам, супрацоўнічаў з Рыдам Таліпавым. Тэатр дапамог мне і ў песеннай творчасці, навучыў пісаць немудрагеліста, але з душой. У той жа час разнастайнасць яго рэпертуару вымушае звяртацца ў музыцы да розных стыляў, эпох, характараў. Тэатр патрабуе ўмення быць усім - і заставацца самім сабой. Ці ж не гэта ў жыцці самае галоўнае?.. «Мастацтва», № 6 (303), июнь 2008 г. |
||
